Nostalgie is gek

Nostalgie. Iedereen praat erover. Nostalgie. Dit woord hoor ik en ervaar ik elke keer als ik met liefhebbers over de Amsterdamse tram praat en dat snap ik eigenlijk niet. Nostalgie is het gevoel iets belangrijks of dierbaars te zijn kwijtgeraakt. Dit gevoel uit zich in heimwee naar het verleden (vaak persoonlijke verleden), terwijl ik vind dat we niets kwijt zijn geraakt. We hebben onze tramlijnen nog, we worden nog steeds vervoerd door het GVB en het karakteristieke geluid van een tram klinkt nog steeds in het straatbeeld van de Amsterdamse (binnen)stad. Tuurlijk de oude trams van weleer zijn mooi, maar waren technisch gezien ook niet de beste apparaten om ons te vervoeren. Elk voordeel heeft dus ook haar nadeel. Natuurlijk is het leuk om in het verleden te lopen en te kijken naar plaatjes van vroeger.

Ook is het leuk om in oude trams te zitten en het gevoel van vroeger terug te kijken. Daar leeft men voor. Daar leef ik voor. Alleen nostalgie wil ik het niet noemen, omdat daar een geur van negativisme aan vast zit. Wat wel goed is dat Amsterdammers van hun tramlijnen houden. Ze willen het koesteren, ze willen het liefhebben en alleen daarom heb ik besloten om deze site levendig te houden. Amsterdam is traditie en de eeuwenoude tramlijnen zullen tot in lengte van dagen levendig worden gehouden door het GVB en door maffe liefhebbers zoals ik. Praat dus nooit meer over nostalgie, maar over de schitterende geschiedenis, het fantastische heden en de hoopvolle toekomst van onze schitterende trams. Door met eerbied naar het verleden te kijken, blijf je in het heden staan en kan je op weg naar de toekomst. Fantastisch toch?

(Visited 242 times, 1 visits today)